இலங்கையிலிருந்து துபாய்க்கு வந்த பச்சைப் பப்பாளியின் மீது காணப்பட்ட தமிழ் எழுத்துகள்!

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

விகடன் வெளியிட்ட எழுத்தாளர் சு. வெங்கடேசனின் ‘வீரயுக நாயகன் வேள்பாரி’ தொடரை வாசித்தவர்களில் நானும் ஒருவன். அந்தப் படைப்பு மொழியின் வழியே நிலம், மக்கள், மரபு, இயற்கை ஆகியவற்றைப் புதிய பார்வையில் காணச் செய்தது. தமிழ்மீது எனக்கிருந்த ஈடுபாட்டை அது மேலும் ஆழப்படுத்தியது. அந்த வாசிப்பு உணர்வோடு, துபாயில் என் அன்றாட வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு சிறிய சம்பவம் பெரிய சிந்தனையாக வளர்ந்த அனுபவத்தை விகடன் வாசகர்களுடன் பகிர்வதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

ஒரு பழத்தைத் தேடியபோது…

இன்று காலை துபாயிலுள்ள பெரிய மொத்தக் காய்கறிச் சந்தைக்குச் சில காய்கறிகளை வாங்கச் சென்றிருந்தேன். வீட்டிற்குப் பப்பாளிப் பழம் தேவைப்பட்டதால் சற்றுப் பழுத்த பழம் ஒன்றைத் தேடினேன். ஆனால் அங்கிருந்த பப்பாளிகள் பெரும்பாலும் பச்சையாகவே இருந்தன.

ஒவ்வொரு அட்டைப்பெட்டியாகத் திறந்து பார்த்தபோது, அங்கிருந்த ஒருவர் அவை பெருங்குளிரறையில் பாதுகாக்கப்படுவதாகச் சொன்னார். வெளியே எடுத்து வைத்தால் விரைவாகப் பழுத்து நிறம் மாறிவிடும்; நீண்ட நேரம் பழுத்த நிலையில் இருந்தால் விற்பனைக்கு முன்பே சேதமடையும் என்பதால் குளிரறையில் வைத்திருப்பதாக அவர் விளக்கினார்.

அதனால் அந்தப் பெருங்குளிரறைக்குள் சென்று எனக்குத் தேவையான பப்பாளியைத் தேடினேன். அப்போதுதான் எதிர்பாராமல் என் கண்களில் ஓர் அரிய காட்சி பட்டது. ஒரு பெரிய பச்சைப் பப்பாளியின் மேற்பரப்பில் சில தமிழ் எழுத்துகள் கீறப்பட்டிருந்தன. அவற்றின் கீழே ஒரு சிறிய பறவையின் உருவமும் வரையப்பட்டிருந்தது.

குழந்தையின் கீறலா, மொழியின் தடமா?

அந்த எழுத்துகள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து ஒரு முழுமையான சொல்லைத் தரவில்லை. ஆனாலும் அவற்றைப் பார்த்தவுடன், புதிதாக எழுத்துகளை கற்றுக்கொண்ட ஒரு சிறு குழந்தை நினைவில் தோன்றிய தமிழெழுத்துகளை அங்கே கீறியிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அதன் குழந்தை மனத்தில் தோன்றிய பறவையையும் கீழே வரைந்திருக்கலாம்.

அது என் ஊகம் மட்டுமே. அந்த எழுத்துகளை யார் எழுதினார் என்பதை உறுதியாக அறிய முடியாது. இருந்தாலும் அந்தத் தருணம் என்னுள் எழுப்பிய உணர்வு உண்மையானது. அன்றைய வேலைப்பளு, சோர்வு, கவலை அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் விலகின. கடல்களைக் கடந்து துபாய்க்கு வந்திருந்த ஒரு பழத்தின் மீது என் தாய்மொழியின் எழுத்துகள் இருந்தன.

அந்தப் பப்பாளி இலங்கையிலிருந்து வந்திருந்தது என்பதும் மனதை மேலும் நெகிழச் செய்தது. இலங்கையின் ஏதோ ஒரு பப்பாளித் தோட்டத்தில், அங்கு பணிபுரியும் பெற்றோருடன் இருந்த ஒரு குழந்தை விளையாடியபோது இதை எழுதியிருக்கலாம் என்று என் மனம் கற்பனை செய்தது. அது குழந்தைத் தொழிலாளியின் கைகளால் எழுதப்பட்டிருக்கக் கூடாது என்பதே என் உள்ளத்தின் வேண்டுதல்.

அந்தக் கீறல்களில் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வம் இருந்தது; எழுத்துகளில் அதன் கற்றல் இருந்தது; பறவையின் உருவத்தில் அதன் கற்பனை இருந்தது. அவற்றுக்கு மேலாக, என் பார்வையில் தமிழின் உயிர்த்துடிப்பும் இருந்தது.

கீழடி நினைவூட்டிய பானை ஓடுகள்

இந்தக் காட்சி கீழடியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எழுத்துப் பொறித்த பானை ஓடுகளை நினைவூட்டியது. அன்றாடம் பயன்படுத்திய பொருள்களில் பழந்தமிழர்கள் பெயர்களையும் குறியீடுகளையும் கீறிப் பதித்திருக்கிறார்கள். எழுத்து அரசர்களின் கல்வெட்டுகளில் மட்டும் வாழவில்லை; சாதாரண மக்களின் பானைகளிலும் வாழ்ந்தது என்பதே அந்தச் சான்றுகளின் சிறப்பு.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பானை ஓட்டில் தன் அடையாளத்தைப் பதித்த மனித மனமும், இன்று ஒரு பழத்தின் மீது எழுத்தைக் கீறிய கைவும் எனக்குள் ஓர் ஒற்றுமையை உருவாக்கின. காலம் வேறு; இடம் வேறு; எழுதப்பட்ட பொருள் வேறு. ஆனால் எழுத்தின் வழியே தன்னை வெளிப்படுத்தும் மனித இயல்பு தொடர்ந்து வருகிறது.

எகிப்தில் “சிகை கொற்றன்”

அண்மையில் வெளிவந்த எகிப்து குறித்த தொல்லெழுத்துச் செய்தியும் அப்போது நினைவுக்கு வந்தது. அது பிரமிடில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பதிவு அல்ல. எகிப்தின் அரசர்களின் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள பழமையான பாறைக் கல்லறைகளில், கி.பி. முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து மூன்றாம் நூற்றாண்டிற்குள் அங்கு சென்ற இந்தியப் பயணிகள் அல்லது வணிகர்கள் தங்கள் பெயர்களையும் வருகைக் குறிப்புகளையும் பதித்துச் சென்றதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

அவற்றில் பல பழந்தமிழ் எழுதுமுறையான தமிழ்-பிராமி எழுத்துகளில் உள்ளன. குறிப்பாக ‘சிகை கொற்றன்’ எனப் படிக்கப்படும் பெயர் பல இடங்களில் காணப்படுவதாகவும், அவர் வந்ததையும் கண்டதையும் குறிப்பிடும் வாசகங்கள் இருப்பதாகவும் ஆய்வுச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

அந்தக் கல்லறைகள் கட்டப்பட்ட காலத்திலேயே அவர் அங்கு இருந்தார் என்று சொல்ல முடியாது; பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் அங்கு வந்த பயணி அல்லது வணிகர் எனக் கருதப்படுகிறார்.

அன்று எகிப்தின் பாறைச் சுவரில் ஒருவர் தன் பெயரைப் பதித்தார். இன்று இலங்கையின் ஒரு தோட்டத்திலிருந்து வந்த பப்பாளியில் சில தமிழ் எழுத்துகள் பதிந்துள்ளன. ஒருவர் கல்லில் எழுதினார்; மற்றொருவர் கனியில் எழுதியிருக்கலாம். இரண்டையும் இணைக்கும் உணர்வாக எனக்குத் தோன்றியது தமிழ்.

“வாகை சூட வா”வின் ஒரு எழுத்து

இந்தத் தருணம் ‘வாகை சூட வா’ திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சியையும் நினைவூட்டியது. செங்கல் சூளையில் வாழும் மக்களின் குழந்தைகளுக்கு எழுத்தறிவையும் எண்ணறிவையும் அளிக்க நாயகன் முயல்கிறார். கல்வியை அணுக முடியாத குழந்தைகளுக்கு முதல் எழுத்தைத் திறந்துவைக்கும் அந்த முயற்சியே படத்தின் உள்ளார்ந்த போராட்டம்.

இறுதியில் ஒரு சிறுவன் செங்கல்லின் மீது ‘அ’ என்ற எழுத்தைப் பதிக்கிறான். அது ஒரு எழுத்து மட்டுமல்ல; அவன் கல்வியைத் தொடங்கிவிட்டான் என்பதற்கான அடையாளம். அறிவின் கதவு திறந்துவிட்டது; இனி தன் வாழ்க்கையின் வழியை அவன் தேடிக் கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையின் குறியீடு.

அந்தச் செங்கல்லில் தோன்றிய ‘அ’ போலவே, பச்சைப் பப்பாளியில் இருந்த கீறல்களும் எனக்குள் நம்பிக்கையை விதைத்தன. ஒரு குழந்தை எழுத்தை நினைவில் வைத்திருக்கிறது என்பதே மொழியின் மிகப் பெரிய வெற்றி.

பச்சை, பசுமை, இளமை

தமிழெழுத்துகள் பதிந்திருந்தது ஒரு பச்சைப் பப்பாளியில் என்பதில் இன்னொரு அழகிய பொருத்தம் இருந்தது. பச்சை என்பது பசுமையின் நிறம்; பசுமை என்பது இளமையின் அடையாளம்.

தமிழ் தொன்மையான மொழி. ஆனால் தொன்மை முதுமையல்ல. காலங்கள் பல கடந்த பின்னரும் புதிய தலைமுறைகளின் நாவில் ஒலித்து, குழந்தைகளின் விரல்களில் எழுத்தாகத் தோன்றி, புதிய நிலங்களில் புதிய வடிவங்களில் வெளிப்படுவதால்தான் அது இளமையாக இருக்கிறது.

அந்தப் பச்சைப் பப்பாளியில் இயற்கையின் பசுமையும் தமிழின் இளமையும் ஒன்றாகச் சந்தித்ததுபோல் எனக்குத் தோன்றியது. தமிழின் தொன்மை அதன் வேரில் இருக்கிறது; அதன் இளமை புதிய தளிர்களில் இருக்கிறது.

மொழிப்பற்று என்பது பிறமொழி வெறுப்பு அல்ல.

இங்கே ஒரு கருத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். மொழிப்பற்று என்பது பிறமொழிகளின் மீது வெறுப்பை வளர்ப்பது அல்ல. நம் தாய்மொழியை நேசிப்பதற்காக மற்ற மொழிகளைத் தாழ்வாக எண்ண வேண்டியதில்லை. ஒவ்வொரு மொழியும் அதைப் பேசும் மக்களின் நினைவு, வாழ்வியல், வரலாறு, பண்பாடு ஆகியவற்றைச் சுமந்து நிற்கிறது.

தமிழைப் போற்றுவோம்; அதே நேரத்தில் பிறமொழிகளையும் மதிப்போம். மொழியின் உயர்ந்த நோக்கம் மனிதர்களைப் பிரிப்பதல்ல; அவர்களின் அனுபவங்களை ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்குக் கொண்டு செல்வதே.

தமிழை நாம் காப்பாற்றுகிறோமா?

‘நாம் தமிழைப் பாதுகாக்கிறோம்’ என்ற சொல்லாடலையும் சற்றே ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். நாம் பேசுகிறோம், எழுதுகிறோம், குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம், அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்கிறோம். இவை அனைத்தும் அவசியமான பங்களிப்புகள்.

ஆனால் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பயணித்த மொழியை நாம் மட்டும் கையில் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று பெருமை கொள்ள முடியாது.

ஒரு செடிக்கு நாம் நீர் ஊற்றலாம். ஆனால் அந்த நீரை ஏற்றுக்கொண்டு மண்ணை உடைத்து, வேர் ஊன்றி, கிளை விரித்து, துளிர்த்து வளர்வது செடியின் இயல்பு. நாம் நீர் ஊற்றாதபோது மழை பெய்யலாம்; மழை இல்லையெனில் வேர் ஆழத்தில் நீரைத் தேடலாம். வாழ்வதற்கான வழியை அது தானே கண்டுபிடிக்கிறது.

தமிழும் அப்படித்தான். நாம் அதன் வேருக்கு ஒரு துளி நீராக இருக்கலாம்; அதன் நிழலில் அடுத்த தலைமுறையை அமரச் செய்யலாம். ஆனால் வளர்வது தமிழின் இயல்பு; துளிர்ப்பது அதன் ஆற்றல்; சூழலுக்கேற்பத் தன்னை மாற்றிக் கொள்வது அதன் வலிமை.

தமிழை நாம் கையில் தூக்கிச் செல்லவில்லை; தமிழ்தான் நம்மைத் தனது நீண்ட பயணத்தில் உடன் அழைத்துச் செல்கிறது.

தொடக்கம், முடிவு, மீண்டும் தொடக்கம்

வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் ஒவ்வொரு வரியிலும் உண்மை இருக்க வேண்டும். உணர்ச்சிக்காக உண்மையை மிகைப்படுத்தக் கூடாது; பெருமைக்காகச் சான்றுகளை மாற்றிக் கூறக்கூடாது. இயற்கையில் தோன்றும் அனைத்திற்கும் மாற்றம் உண்டு. தொடக்கம் உண்டு; வளர்ச்சி உண்டு; தளர்ச்சி உண்டு; ஒரு வடிவத்தின் முடிவும் உண்டு.

ஆனால் ஒரு வடிவத்தின் முடிவு அனைத்தும் முற்றாக அழிந்துவிட்டதைக் குறிப்பதில்லை. ஒரு விதை முளைத்து மரமாகிறது. மரம் பூ, காய், கனி தருகிறது. கனிகளில் மீண்டும் விதைகள் உருவாகின்றன. ஒருநாள் அந்த மரம் முதுமையடைந்து மண்ணில் சாயலாம்; ஆனால் அதன் தொடர்ச்சி ஏற்கெனவே பல விதைகளுக்குள் செலுத்தப்பட்டிருக்கும்.

ஒரு மாமரம் மாங்கனியையே தருகிறது. ஆயிரம் கனிகளில் எல்லா விதைகளும் முளைக்காமல் போகலாம்; முளைக்கும் சில விதைகள் புதிய மாமரங்களாக வளர்கின்றன. முதல் மரம் மறைந்தாலும் அதன் இயல்பு அடுத்த மரங்களில் தொடர்கிறது.

தமிழின் பயணமும் இதற்கு ஒப்பானது. எழுத்து வடிவங்கள் மாறியுள்ளன; சொற்கள் மாறியுள்ளன; உச்சரிப்பும் இலக்கிய நடையும் மாறியுள்ளன. சில காலங்களில் செழிப்பு; சில காலங்களில் தளர்ச்சி. ஆனால் ஒவ்வொரு காலத்திலும் தமிழ் தன்னைச் சூழலுக்கு ஏற்பத் தகவமைத்து, பழைய வடிவத்தின் உயிரை அடுத்த வடிவத்திற்கு அனுப்பியுள்ளது.

தமிழின் இளமை அதன் வயது குறைவால் அல்ல; ஒவ்வொரு மாற்றத்திலிருந்தும் புதிய வாழ்வை உருவாக்கும் திறனால். அதன் தொன்மை வேரில்; அதன் இளமை தளிர்களில்; அதன் தொடர்ச்சி விதைகளில்.

கல்லிலிருந்து கனிவரை

ஒரு காலத்தில் கீழடியின் பானை ஓட்டில் தமிழ் பதிந்தது. எகிப்தின் பாறைக் கல்லறையில் ‘சிகை கொற்றன்’ என்ற பெயராகத் தோன்றியது. ‘வாகை சூட வா’ திரைப்படத்தின் செங்கல்லில் ‘அ’ என்ற முதல் எழுத்தாகத் துளிர்த்தது. இன்று இலங்கையிலிருந்து வந்த ஒரு பச்சைப் பப்பாளியின் மீது குழந்தையின் கீறலாக என் முன் தோன்றியது.

இந்தப் பழம் இன்று இருக்கலாம்; நாளை இருக்காது. அதன் தோலும் எழுத்துகளும் மறைந்துவிடலாம். ஆனால் அது என்னுள் எழுப்பிய மொழிப்பற்று, வரலாற்று ஆர்வம், உண்மையைத் தேடும் எண்ணம் ஆகியவை இந்த எழுத்தின் வழியே இன்னொருவரிடம் சென்றால், அந்தக் கீறலின் பயணம் தொடர்கிறது.

ஒரு பச்சைப் பப்பாளியில் நான் கண்டது சில கீறல்கள் மட்டுமல்ல. ஒரு குழந்தையின் கற்பனை; ஒரு மொழியின் தொடர்ச்சி; ஒரு சமூகத்தின் நினைவு; ஒரு பழைய வேரிலிருந்து பிறந்த புதிய தளிர்.

தமிழை நாம் காப்பாற்றுவதாகப் பெருமை கொள்ள வேண்டியதில்லை. தன்னைத் தானே காத்துக்கொண்டு, மாற்றங்களுக்குள் புதுப்பித்து, தலைமுறைகளின் வழியே விதைகளைப் பரப்பும் தமிழின் பெரும் பயணத்தில் நாமும் ஒரு சிறு துளி நீராக இணைந்திருக்கிறோம்.

ஒரே வடிவத்தில் என்றும் நிலைத்திருப்பதால் தமிழ் இளமையாக இல்லை;

ஒவ்வொரு மாற்றத்திலிருந்தும் புதிய வாழ்வை உருவாக்குவதால்தான்

அது இன்றும் பசுமையாகவும் இளமையாகவும் இருக்கிறது.

ஒரு பச்சைப் பப்பாளியில் நான் கண்டது ஒரு பழத்தை மட்டுமல்ல;

கீழடியின் பானை ஓட்டிலிருந்து எகிப்தின் பாறைச் சுவருக்கும்,

செங்கல்லின் முதல் எழுத்திலிருந்து ஒரு குழந்தையின் கைவிரல்களுக்கும்,

கல்லிலிருந்து கனிவரைத் தொடர்ந்து பயணிக்கும் தமிழின் பசுமையான உயிர்த்தடத்தை!

ஆதாரத் தெளிவுக்கான குறிப்பு

எகிப்து தொடர்பான பகுதி, 2026 பிப்ரவரியில் சென்னை பன்னாட்டுத் தமிழ் கல்வெட்டியல் மாநாட்டில் முன்வைக்கப்பட்ட ஆய்வைத் தொடர்ந்து வெளியான செய்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பதிவுகள் பிரமிடுகளில் அல்ல; அரசர்களின் பள்ளத்தாக்கிலுள்ள பாறைக் கல்லறைகளில் கண்டறியப்பட்டவை.

ஆய்வாளர்கள் சார்லட் ஷ்மிட் மற்றும் இங்கோ ஸ்ட்ராவ் ஆகியோரின் ஆய்வுச் செய்திகளின்படி, ‘சிகை கொற்றன்’ எனப் படிக்கப்படும் பெயர் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது; பதிவுகள் கி.பி. முதல் முதல் மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகின்றன.

பப்பாளியில் எழுதியவர் ஒரு குழந்தை என்பதும், அது தோட்டத் தொழிலாளியின் குழந்தை என்பதும் எழுத்தாளரின் உணர்ச்சிசார் ஊகம் மட்டுமே; உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல் அல்ல.

-பா. நாராயணமூர்த்தி

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..! இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!

மேலும் படிக்க »

இந்த செய்தியைப் பற்றிய கருத்தை பதிவு செய்யுங்கள். மேலும் இந்த செய்தியை உங்கள் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.