திருநங்கை ரேவதி : இது என்னடா வேஷம்? – இதுதான் நிஜம் - அவமானங்களைக் கடந்தவளின் பார்வையில் டோரதி

`உணர்வும் உருவமும்’ புத்தகத்தின் மூலம் திருநங்கைகளைச் சமூகம் புரிந்துகொள்ள வழிகாட்டியவர் ரேவதி. சமீபத்தில் வெளியான ‘டோரதி’ படத்தைத் தன் வாழ்க்கையின் மறுபக்கம் என்று சொல்லும் அவர், அந்த அனுபவங்களை நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

டோரதி திரைப்படத்தை நான் மூன்று முறை பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் அந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, திரையில் விரியும் காட்சிகளுக்குள் என்னுடைய வாழ்க்கையின் பல பக்கங்களை நான் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தேன். என் வாழ்வில் நான் அனுபவித்த வலிகள், நான் பேசிய வார்த்தைகள், நான் கடந்து வந்த அவமானங்கள், என்னைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் அணுகுமுறைகள் எனப் பல விஷயங்கள் திரையில் வெளிப்பட்டபோது, அதை அதிர்ச்சி என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது.

ஏனென்றால், அந்த வாழ்க்கையை நான் ஏற்கெனவே வாழ்ந்து முடித்திருக்கிறேன். அந்த வலிகளோடு நான் பயணித்திருக்கிறேன். அந்த அவமானங்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறேன். அந்தக் கண்ணீரை என் கண்களுக்குள் சுமந்திருக்கிறேன்.

திரையில் நடக்கும் சில நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும்போது, “இது எனக்கு எவ்வளவு பரிச்சயமான வாழ்க்கை! இதே போன்ற தருணங்களை நானும் கடந்து வந்திருக்கிறேனே!” என்ற எண்ணம் என்னுள் எழுந்தது. சில நேரங்களில், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் ஆயிரம் வார்த்தைகள் பேச வேண்டியிருக்கும். ஆனால், அதே வாழ்க்கையை ஓர் இயக்குநர் தனது கலைப்படைப்பின் வழியாகத் திரையில் கொண்டுவரும்போது, நாம் சொல்லத் தவறிய பல விஷயங்களும் பார்வையாளர்களிடம் சென்று சேர்கின்றன.

டோரதி திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது நான் உணர்ந்தது இதைத்தான்.

நான் பிறந்தது ஓர் ஆதிக்கச் சமூகத்தில். என்னுடைய குடும்பத்திற்குப் பொருளாதார ரீதியாக எந்தப் பெரிய குறையும் இல்லாத சூழல் இருந்தது. எங்கள் குடும்பம் லாரித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தது. விவசாயமும் இருந்தது. என்னுடைய தந்தை வட்டிக்குப் பணம் கொடுக்கும் தொழிலையும் செய்துவந்தார். வெளிப்பார்வைக்கு, பொருளாதார வசதிகளைக் கொண்ட ஒரு குடும்பம். ஆனால், அந்தக் குடும்பத்திற்குள் என்னுடைய வாழ்க்கை எப்படியிருந்தது என்பதை வெளியில் இருப்பவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஒரு குடும்பத்திற்கு வசதிகள் இருப்பதால் மட்டுமே அந்தக் குடும்பத்தில் வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் அன்பும் மரியாதையும் கிடைத்துவிடுவதில்லை. ஒரு மனிதரிடம் பணம் இருக்கலாம்; சமூகத்தில் செல்வாக்கு இருக்கலாம்; குடும்பத்திற்கு ஒரு மதிப்பு இருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவர் தன்னுடைய பாலின அடையாளத்துடன் வாழ விரும்பும்போது, அதே குடும்பம் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தால், அந்த வசதிகள் எதுவுமே அவருக்கு ஆறுதலாகிவிடாது.

என்னுடைய வாழ்க்கையிலும் அதுதான் நடந்தது.

என்னுடைய சொந்த சகோதரர்களே என்னை அவமானமாக நினைத்தார்கள். என்னுடைய இயல்பையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, என்னை அடித்தார்கள்; சித்திரவதை செய்தார்கள். நான் யார், என்னுடைய உண்மையான அடையாளம் என்ன, நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறேன் என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள அவர்கள் முயற்சி செய்யவில்லை. அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப நான் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமாக இருந்தது.

ஆனால், என்னுடைய வாழ்க்கையை என்னால் மறுத்துவிட முடியுமா? என்னுடைய உண்மையை மறைத்துக்கொண்டு வாழ்வதுதான் மற்றவர்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக, என்னுடைய அடையாளத்தையே நான் அழித்துக்கொள்ள முடியுமா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடிய பயணம்தான் என்னுடைய வாழ்க்கை.

ஒரு கட்டத்தில், நான் பிறந்து வளர்ந்த குடும்பத்திலேயே எனக்கான இடம் இல்லாமல் போனது. குடும்பம் என்பது ஒருவருக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், என்னைப் போன்றவர்களுக்குச் சில நேரங்களில் குடும்பமே பாதுகாப்பற்ற இடமாக மாறிவிடுகிறது. நாம் அன்பு செலுத்தியவர்களிடமிருந்தே வன்முறையை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நம்மைப் பாதுகாக்க வேண்டியவர்களிடமிருந்தே நம்முடைய அடையாளத்தை மறைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறிய நான், மும்பை நகரத்தின் வீதிகளில் வாழ்ந்திருக்கிறேன். நடைபாதைகளில் சாக்குகளை விரித்துப் படுத்திருக்கிறேன். தற்காலிகமாக அமைக்கப்பட்ட கூடாரங்களில் வாழ்க்கையைக் கழித்திருக்கிறேன். இன்று நாம் ஒரு திரைப்படத்தில் பார்க்கும் சில காட்சிகள், பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு கதையின் பகுதிகளாகத் தெரியலாம். ஆனால், அப்படிப்பட்ட காட்சிகளை நான் பார்க்கும்போது, அவை வெறும் காட்சிகளாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அவற்றுக்குள் என்னுடைய கடந்த காலம் இருக்கிறது. நான் அனுபவித்த தனிமை இருக்கிறது. நான் எதிர்கொண்ட நிராகரிப்பு இருக்கிறது. யாருமற்ற ஒரு நகரத்தில், அடுத்த நாள் என்ன நடக்கும் என்று தெரியாமல் வாழ்ந்த நாட்கள் இருக்கின்றன.

ஒரு மனிதர் தன்னுடைய அடையாளத்துடன் வாழ்வதற்காக இவ்வளவு தூரம் போராட வேண்டியிருக்கிறது என்றால், அந்தச் சமூகத்தின் வளர்ச்சி குறித்து நாம் என்ன சொல்ல முடியும்?

என்னுடைய வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

முதன்முதலாக நான் புடவை அணிந்து வீட்டிற்குச் சென்றபோது, என்னுடைய அண்ணன் ஒரு மஞ்சள் பையில் லுங்கியையும் சட்டையையும் வைத்துக்கொண்டு என்னிடம், “இது என்னடா வேஷம்?” என்று கேட்டார்.

அந்தக் கேள்விக்குள் இருந்தது வெறும் ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல. என்னுடைய அடையாளத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனநிலையும், நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைத்திருந்த எதிர்பார்ப்பும் அதற்குள் இருந்தன.

அப்போது நான் அவரிடம் சொன்ன பதில் இன்றும் என்னுடைய நினைவில் இருக்கிறது.

“இதுதான் நிஜம்.”

ஆம், இதுதான் நிஜம்!

நான் அணிந்திருந்த புடவை ஒரு வேஷம் அல்ல. நான் யார் என்பதை வெளிப்படுத்திய உண்மை. மற்றவர்கள் என்னை எப்படி அழைக்கிறார்கள் என்பதற்காகவோ, என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதற்காகவோ என்னுடைய அடையாளம் மாறிவிடாது. நான் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த வாழ்க்கையின் உண்மையை அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.

அந்த ஒரு வார்த்தைக்குப் பின்னால் எத்தனை ஆண்டுகளின் வலிகள் இருந்திருக்கும்? எத்தனை அவமானங்களை நான் கடந்திருப்பேன்? எத்தனை முறை என்னுடைய உணர்வுகளை மற்றவர்களிடம் வெளிப்படுத்த முடியாமல் தவித்திருப்பேன்?

அந்த நாளில் நான் சொன்னது ஒரு சிறிய பதிலாக இருக்கலாம். ஆனால், என்னுடைய வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான உண்மையை அந்த வார்த்தைகளுக்குள் நான் அடக்கி வைத்திருந்தேன்.

டோரதி திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, இப்படிப்பட்ட தருணங்கள் என்னுடைய நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. திரையில் ஒரு கதாபாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் சூழலைப் பார்க்கும்போது, நான் கடந்து வந்த பாதைகளையும், என்னுடைய குடும்பத்துடன் ஏற்பட்ட மோதல்களையும், என்னுடைய அடையாளத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக நான் நடத்திய போராட்டங்களையும் நினைத்துப் பார்த்தேன்.

என்னுடைய இரண்டாவது அண்ணனுடனான நினைவுகளும் எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருபவை.

அவர் தினமும் குடித்துவிட்டு வந்து என்னுடைய அண்ணியைச் சித்திரவதை செய்வார். ஒரு பெண் தன்னுடைய வீட்டிற்குள் அனுபவிக்கும் வன்முறையை அருகிலிருந்து பார்ப்பது என்பது எளிதான விஷயமல்ல. குடும்பம் என்ற பெயரில், உறவு என்ற பெயரில், ஆணின் அதிகாரம் என்ற பெயரில் ஒரு பெண் எவ்வளவு துயரங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

பின்னர் அவர் இறந்துவிட்டார்.

அந்த அனுபவங்களையும் நினைவுகளையும் நான் முற்றிலுமாக மறந்துவிட முடியாது. ஏனென்றால், நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் அனுபவித்த வலிகள் மட்டுமல்ல, நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் அனுபவித்த வலிகளும் நம்முடைய மனதில் ஆழமான தடங்களை ஏற்படுத்துகின்றன.

டோரதி திரைப்படத்தில் இதுபோன்ற வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் வலிகளையும் திரையில் பார்க்கும்போது, என்னுடைய கடந்த காலத்தை நான் மீண்டும் ஒருமுறை எதிர்கொண்டேன். சில காட்சிகள் என்னை என்னுடைய குடும்பத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றன. சில காட்சிகள் நான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிய நாட்களை நினைவுபடுத்தின. இன்னும் சில காட்சிகள், ஒரு மனிதர் தன்னுடைய உண்மையான அடையாளத்துடன் வாழ்வதற்காக எவ்வளவு பெரிய விலையைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தின.

இதனால்தான் இந்தத் திரைப்படத்தை நான் மூன்று முறை பார்த்தேன்.

ஒரு திரைப்படத்தை மூன்று முறை பார்ப்பதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அதன் கதை பிடித்திருக்கலாம்; நடிப்பு பிடித்திருக்கலாம்; தொழில்நுட்பம் பிடித்திருக்கலாம். ஆனால், டோரதி திரைப்படத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்ததற்கான காரணம், அது என்னுடைய வாழ்க்கையின் சில பகுதிகளை எனக்கே திரும்பக் காட்டியதுதான்.

என்னுடைய வாழ்க்கையில் நான் அனுபவித்த பல விஷயங்களைப் பற்றி ஏற்கெனவே எழுதியிருக்கிறேன். என்னுடைய ‘வெள்ளைமொழி’ நூலிலும் என்னுடைய வாழ்க்கையின் பல அனுபவங்களைப் பதிவு செய்திருக்கிறேன். நான் எதிர்கொண்ட அவமானங்கள், என்னுடைய அடையாளத்திற்காக நான் நடத்திய போராட்டங்கள், குடும்பத்துடனான முரண்பாடுகள், சமூகத்தின் நிராகரிப்பு எனப் பல விஷயங்களை என்னுடைய எழுத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன்.

எழுதுவது என்பது எனக்கு வெறும் இலக்கியச் செயல்பாடு மட்டுமல்ல. நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்துவதற்கான ஒரு வழி. என்னுடைய அனுபவங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்வதற்கான ஒரு முயற்சி. என்னைப் போன்றவர்கள் எதிர்கொண்ட வலிகளைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களிடம் அவற்றை எடுத்துச் சொல்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பு.

நான் எழுதியவற்றை ஒருவர் வாசிக்கும்போது, அது அவருக்கு ஒரு வாழ்க்கையின் கதையாகத் தெரியலாம். ஆனால், அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் உண்மையான காயங்கள் இருக்கின்றன. வாழ்ந்து கடந்த நாட்கள் இருக்கின்றன. என்னுடைய அடையாளத்திற்காக நான் செலுத்திய விலை இருக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட அனுபவங்களை ஒரு திரைப்படம் திரையில் வெளிப்படுத்தும்போது, எழுத்துக்கும் சினிமாவுக்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான தொடர்பு உருவாகிறது. நாம் வார்த்தைகளால் சொல்லிய வாழ்க்கையை, காட்சிகளின் வழியாக மற்றவர்களும் உணர முடிகிறது.

அந்த வகையில், டோரதி திரைப்படம் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒரு படைப்பாக இருக்கிறது.

இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்புராஜ் அவர்கள் இப்படிப்பட்ட ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. திருநர் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு படைப்பைப் பார்க்கும்போது, அதில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்கள் எவ்வளவு நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன, அவர்களுடைய உணர்வுகள் எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன, அவர்களுடைய வாழ்க்கையைப் பார்வையாளர்களிடம் எப்படிக் கொண்டுசெல்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் முக்கியமானவை.

திருநர் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவது என்பது அவர்களுடைய உடல், உடை அல்லது பாலின அடையாளத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதல்ல. அவர்களுடைய குடும்பம், அன்பு, உறவுகள், கோபம், ஏமாற்றம், கனவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், வாழ்வதற்கான போராட்டங்கள் என ஒரு முழுமையான மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவதாகும்.

திருநர்கள் என்பவர்கள் சமூகத்தின் ஓர் ஓரத்தில் நிறுத்திவைக்கப்பட வேண்டிய மனிதர்கள் அல்ல. அவர்களுக்கும் குடும்பம் இருக்கிறது; உறவுகள் இருக்கின்றன; காதல் இருக்கிறது; இழப்புகள் இருக்கின்றன; வாழ்வதற்கான ஆசைகள் இருக்கின்றன. அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்திருக்கின்றன.

ஆனால், சமூகம் பல நேரங்களில் அவர்களுடைய முழுமையான மனித வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய பாலின அடையாளத்தை மட்டுமே முன்னிறுத்துகிறது. அந்த அடையாளத்தின் அடிப்படையில் அவர்களை மதிப்பிடுகிறது. அவர்களுடைய திறமைகளையும் கனவுகளையும் மறந்துவிடுகிறது.

இந்தப் பார்வை மாற வேண்டும்.

திருநர் வாழ்க்கையைப் பற்றிய திரைப்படங்கள் உருவாவது மட்டுமல்ல, அவை சமூகத்தில் உரையாடல்களையும் ஏற்படுத்த வேண்டும். அத்தகைய திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் ஒருவர், திருநர்களைப் பற்றித் தன்னிடம் இருக்கும் முன்முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். தன்னுடைய குடும்பத்தில், பணியிடத்தில், நண்பர்கள் வட்டத்தில் அல்லது சமூகத்தில் அவர்களை எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு திரைப்படம் எல்லா பிரச்சினைகளையும் தீர்த்துவிட முடியாது. ஆனால், ஒரு மனிதரின் பார்வையை மாற்றுவதற்கான தொடக்கமாக இருக்க முடியும். ஒருவருடைய மனதில் ஒரு கேள்வியை எழுப்ப முடியும். இதுவரை புரிந்துகொள்ளப்படாத ஒரு வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கதவைத் திறக்க முடியும்.

டோரதி திரைப்படம் என்னைப் பொறுத்தவரையில் அப்படிப்பட்ட ஓர் அனுபவத்தைத் தந்திருக்கிறது.

நான் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது, திரையில் இருந்த கதாபாத்திரங்களை மட்டும் பார்க்கவில்லை. என்னுடைய கடந்த காலத்தையும் பார்த்தேன். என் குடும்பத்திற்குள் நான் எதிர்கொண்ட அவமானங்களையும் பார்த்தேன். நான் அணிந்த புடவையைப் பார்த்து எழுப்பப்பட்ட கேள்வியையும் நினைத்தேன். மும்பை நடைபாதைகளில் நான் வாழ்ந்த நாட்களையும் நினைத்தேன். என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடந்தவற்றை ‘வெள்ளைமொழி’ நூலில் பதிவு செய்த தருணங்களையும் நினைத்தேன்.

இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அந்த நினைவுகள் என்னுள் உயிரோடு இருக்கின்றன என்றால், அவை ஏற்படுத்திய தாக்கம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

வாழ்க்கையில் சில காயங்கள் காலப்போக்கில் ஆறிவிடலாம். ஆனால், அந்தக் காயங்கள் உருவானதற்கான காரணங்களை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஏனென்றால், நம்மைப் போன்றவர்கள் அனுபவித்த துயரங்கள் மீண்டும் வேறு ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நிகழாமல் இருக்க,

> அந்த அனுபவங்களைப் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

> எழுத வேண்டியிருக்கிறது.

> கலைப்படைப்புகளின் வழியாக வெளிப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவதன் நோக்கம், என்னுடைய வலிகளை மட்டும் மற்றவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதல்ல. அந்த வலிகளுக்குக் காரணமான சமூக மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதுதான்.

ஒரு குழந்தை தன்னுடைய பாலின அடையாளத்துடன் வாழ விரும்புவதற்காக ஏன் குடும்பத்தால் நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்? ஒரு மனிதர் தன்னுடைய உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக ஏன் வீட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டும்? ஒரு குடும்பத்தில் பொருளாதார வசதிகள் இருந்தும், அந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவருக்கு அன்பும் பாதுகாப்பும் கிடைக்காமல் போவது ஏன்? ஒருவர் தன்னுடைய அடையாளத்துடன் வாழ்வதற்காக ஏன் நடைபாதைகளில் தஞ்சம் புக வேண்டியிருக்கிறது?

இந்தக் கேள்விகள் என்னுடைய வாழ்க்கையோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. இன்னும் எத்தனையோ திருநர்களின் வாழ்க்கையிலும் இத்தகைய கேள்விகள் இருக்கின்றன.

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுவதும், சமூகத்தில் மாற்றத்தை உருவாக்குவதும் நம் அனைவருடைய பொறுப்பு.

டோரதி திரைப்படத்தை நான் மூன்று முறை பார்த்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதற்காக அல்ல; என்னுடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் ஒருமுறை புரிந்துகொள்வதற்காக. திரையில் நான் பார்த்தது ஒரு கதையை மட்டுமல்ல. நான் கடந்து வந்த பாதையின் சில பகுதிகளை. நான் அனுபவித்த வலிகளை. நான் இழந்தவற்றை. அதே நேரத்தில், இத்தனை சோதனைகளைக் கடந்தும் என்னுடைய அடையாளத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் வாழ்ந்த என்னையும் பார்த்தேன்.

ஒரு காலத்தில், “இது என்னடா வேஷம்?” என்று என்னிடம் கேட்கப்பட்டது.

அதற்கு நான், “இதுதான் நிஜம்” என்று பதிலளித்தேன்.

இன்றும் அந்தப் பதிலில்தான் நான் உறுதியாக நிற்கிறேன்.

என்னுடைய வாழ்க்கை வேஷமல்ல. என்னுடைய அடையாளம் வேஷமல்ல. நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை உண்மை. அந்த உண்மையை என்னுடைய எழுத்திலும், என்னுடைய கலைப் பயணத்திலும், என்னுடைய நாடகங்களிலும் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பேன்.

என்னுடைய அனுபவங்கள் மற்றவர்களுக்கு ஒரு புரிதலை ஏற்படுத்த வேண்டும். என்னைப் போன்றவர்கள் இனிமேல் குடும்பத்தால் நிராகரிக்கப்படக் கூடாது. தங்களுடைய அடையாளத்திற்காக வீதிகளில் தஞ்சம் புக வேண்டிய நிலை உருவாகக் கூடாது. அவர்கள் யாராக இருக்கிறார்களோ, அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஒரு சமூகம் உருவாக வேண்டும்.

அதுதான் என்னுடைய எதிர்பார்ப்பு. அதுதான் என்னுடைய கலைப் பயணத்தின் நோக்கம்.

என்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மைகளைத் திரையில் மீண்டும் காணச் செய்த இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்புராஜ் அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டுகளையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

ஒரு திரைப்படம் நம்மைப் பேச வைக்கலாம். ஒரு புத்தகம் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யலாம். ஒரு நாடகம் சமூகத்தின் முன் கேள்விகளை எழுப்பலாம்.

ஆனால், இவை அனைத்தும் இணைந்து மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கினால், அதுவே கலையின் மிகப்பெரிய வெற்றி.

டோரதி — நான் மூன்று முறை பார்த்த திரைப்படம் மட்டுமல்ல; என்னுடைய வாழ்க்கையை மூன்று முறை திரும்பிப் பார்க்க வைத்த ஓர் அனுபவம்.!

மேலும் படிக்க »

இந்த செய்தியைப் பற்றிய கருத்தை பதிவு செய்யுங்கள். மேலும் இந்த செய்தியை உங்கள் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.