Anbe Sivam - 3 | மரணத்தில் இட ஒதுக்கீடு கேட்டவர்| அன்பே சிவம் | தவத்திரு பொன்னம்பல அடிகளார்!

இன்றைக்கெல்லாம் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தினம் வந்துவிட்டது. அன்னையர் தினம், தந்தையர் தினம், காதலர் தினம், நண்பர்கள் தினம் என்று பல்வேறு தினங்களைக் கொண்டாடுகிறோம். காலம் முழுவதும் நிலைத்திருக்க வேண்டிய உறவான நட்பைக்கூட, ஒரே நாளில் முடிந்துபோகும் ஒன்றைப்போல ஒரு தினமாகக் கொண்டாடுகிறோம்.

நட்பு என்பது உலகம் தோன்றிய நாளிலேயே தோன்றிய உறவு. நண்பர்கள் இல்லாமல் யாராலும் வாழ முடியாது. ‘உன் நண்பனைச் சொல், நீ யார் என்று நான் சொல்கிறேன்’ என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஒருவரின் குணத்தையும் இயல்பையும் அவரது நண்பர்களைப் பார்த்தே தீர்மானிக்கிறோம். நண்பன் நல்லவனா, கெட்டவனா என்பதைக்கூட அவனுடைய நண்பனைப் பார்த்துச் சொல்லிவிடலாம் என்ற நிலைப்பாடு உள்ளது.

ஆனால், இலக்கியத்தைப் பார்த்தால் காலவெள்ளத்தால் அழிக்க முடியாத பல நட்புகள் வரலாற்றில் என்றும் பேசப்படுகின்றன. அவற்றில் கபிலரும் பாரியும் கொண்டிருந்த நட்பு தனித்துவமானது.

திருவண்ணாமலை கோயிலுக்குச் செல்லும்போது திருக்கோவிலூரைக் கடந்து செல்வோம். அங்கு தென்பெண்ணை ஆற்றுக்குள் ஒரு சிறிய பாறை இருப்பதைப் பார்க்கலாம். அதுதான் கபிலர் குன்று. கபிலர் தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்ட இடம் என்பதால் அந்தப் பாறை, கபிலர் குன்று என்று அழைக்கப்படுகிறது.

கபிலர் யார்? அவர் ஒரு புலவர். பரம்பு மலையை ஆண்ட பாரி என்ற மன்னனின் அவையில் இருந்தவர். கடையெழு வள்ளல்களில் தனிப்பெரும் வள்ளலாகப் போற்றப்பட்டவர் பாரி. வாடிய முல்லைக்கொடி படர்வதற்குத் தாங்குகோல் இல்லாமல் தவிப்பதைக் கண்ட பாரி, அதற்காகத் தனது தேரையே விட்டுச் சென்றவர். ஒரு கொடிக்காகத் தனது தேரையே கொடுத்த அந்தக் கொடை உள்ளம், உயிரினங்களின் மீது அவர் கொண்டிருந்த இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

பரம்பு மலையும் இயற்கை வளம் நிறைந்ததாக இருந்தது. உழவர் உழாமல், இயற்கையாகவே தேன், தினை, வள்ளிக்கிழங்கு, மூங்கில் அரிசி, பலா போன்றவை கிடைக்கும் வளமான நிலமாக அது விளங்கியது. மூவேந்தர்கள் பரம்பு மலையை முற்றுகையிட்டு போர் நடத்தியபோதுகூட, அந்த இயற்கை வளத்தின் காரணமாக அங்கிருந்த மக்கள் உணவுப் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்படாமல் தொடர்ந்து வீரத்துடன் போராட முடிந்தது. அதனால் பாரியை வெல்ல முடியாமல் மூவேந்தர்கள் தவித்தனர்.

பாரியும் கபிலரும் கொண்டிருந்த நட்பு பொருள் கொடுத்து வாங்கிய நட்பு அல்ல. பாரி கபிலருக்கு எந்தப் பொருளையும் கொடுக்கவில்லை; கபிலரும் பாரியிடம் எந்தப் பொருளையும் கேட்கவில்லை. ஆனால், பாரியின் வாழ்க்கை முடிந்தபோது அந்த நட்பின் உண்மையான மகத்துவம் வெளிப்பட்டது.

பாரி இறந்தபோது அவரின் இரு மகள்களான அங்கவை, சங்கவை இருவரும் ஆதரவற்றவர்கள் ஆயினர். அவர்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ள யாரும் முன்வரவில்லை. தந்தையை இழந்த துயரத்தோடு அவர்கள் வறுமையின் கொடுமையையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. முன்பு அந்நிய நாட்டுக் குதிரைகளின் அணிவகுப்பைக் கண்ட அந்தப் பிள்ளைகள், இப்போது உப்பு மூட்டைகளைச் சுமக்கும் கழுதைகளையே பார்க்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதாகக் கூறி வருந்தினர்.

அந்த நேரத்தில் பாரிக்கு இருந்த ஒரே உறவு கபிலர்தான். பாரி இறந்துவிட்டான்; இனி வேறு ஒரு மன்னனைப் புகழ்ந்து பாடி தனது வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொள்ளலாம் என்று கபிலர் நினைக்கவில்லை. மாறாக, பாரி இருந்திருந்தால் செய்ய வேண்டிய கடமையைத் தானே நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கருதினார்.

அங்கவை, சங்கவை இருவருக்கும் திருமணம் செய்து வைப்பதற்காகக் கபிலர் ஊர் ஊராகச் சென்றார். பெரிய அரசர்களைச் சந்தித்து, பாரியின் மகள்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பலரும் தயங்கிய நிலையில், இறுதியில் பொருத்தமான இடத்தில் அந்த இரு பெண்களுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தார்.

இதன்மூலம் பாரி செய்ய வேண்டிய கடமையை, பாரி இல்லாத நிலையில் அவனுடைய அருமை நண்பன் கபிலர் நிறைவேற்றினார்.

நட்பு என்றால் என்ன? தேநீர்க் கடையில் கூடுவது நட்பா? மாலை நேரத்தில் மதிமயங்கும் மதுக்கடை நட்பா? இவை நட்பின் உண்மையான இலக்கணம் அல்ல. நண்பன் இல்லாத இடத்தில், அவனுடைய வாழ்க்கையில் அவன் செய்ய வேண்டிய கடமையை யார் செய்கிறாரோ, அவர்தான் உண்மையான நண்பன். அந்த நட்பின் இலக்கணத்தில் கபிலர் உயர்ந்து நிற்கிறார்.

அங்கவை, சங்கவை இருவருக்கும் திருமணம் செய்து வைத்த பிறகு, தனது கடமை முடிந்துவிட்டதாக கபிலர் கருதினார். நண்பனைப் போய்ச் சேர முடிவெடுத்தார்.

அதற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடம்தான் தென்பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் இருந்த அந்தக் குன்று. அந்தக் குன்றின் மீது அமர்ந்து தனிமையில் தவமிருந்து, உண்ணாநோன்பிருந்து தனது உயிரைத் துறந்தார் கபிலர். நண்பனுக்காகவும் நட்புக்காகவும் உயிரையே துறந்த அந்த நட்பு இன்றும் நம்மைக் கண்கலங்க வைக்கிறது.

இன்று நண்பர்கள் தினத்தில் நாம் கை குலுக்கிக்கொள்கிறோம். ஆனால், அந்தக் கைகுலுக்கலுக்குள் ஒருவரை எப்படி வீழ்த்தலாம், எப்படி அழிக்கலாம் என்ற எண்ணமும் இருக்கிறது. இன்றைய நண்பர்கள் உலகம் இருவேறு உலகமாக மாறியிருக்கிறது. அதற்கு மாறாக, கபிலரும் பாரியும் கொண்டிருந்த நட்பு தனித்துவமானது; மகத்துவமானது.

இத்தகைய நட்பின் தொடர்ச்சியாக இலக்கியத்தில் இன்னொரு மகத்தான நட்பையும் பார்க்கிறோம். அது கோப்பெருஞ்சோழனும் பிசிராந்தையாரும் கொண்டிருந்த நட்பு.

இன்றைக்கு பதவி உயர்வுக்கும், பணித் தேவைகளுக்கும் இட ஒதுக்கீடு கேட்கிறோம். ஆனால், ஒருவன் இறப்பதற்காகவே இட ஒதுக்கீடு கேட்கிறான் என்றால் அது எப்படிப்பட்ட நட்பாக இருக்கும்? கோப்பெருஞ்சோழன், தான் உயிரைத் துறக்கப் போகும் இடத்தில் தனது வலப்பக்கத்தில் தனது நண்பனான பிசிராந்தையாருக்காக இடத்தை ஒதுக்கி வைத்தான்.

அது திரைப்படம் பார்ப்பதற்கான இடம் அல்ல; வாழ்க்கையை முடிப்பதற்கான இடம். கோப்பெருஞ்சோழன் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிரைத் துறக்கத் தயாரானபோது, அவருடன் அமர்ந்து உயிரை விடுவதற்காகப் பலரும் வந்தனர். ஆனால், தன் அருகில் யாரும் அமரக்கூடாது என்று கோப்பெருஞ்சோழன் கூறினான். ஏனெனில், அந்த இடத்துக்குத் தன் நண்பன் பிசிராந்தையார் வருவார் என்று அவன் நம்பினான்.

அவரை கோப்பெருஞ்சோழன் பார்த்திருக்கிறாரா? பழகியிருக்கிறாரா? இல்லை. ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்ததுகூட இல்லை. பழகாத, பார்க்காத அந்த நண்பர், தன்னுடைய வலப்பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்து தன்னோடு உயிர் துறப்பார் என்ற நம்பிக்கை கோப்பெருஞ்சோழனுக்கு இருந்தது.

அதைத்தான் திருக்குறளும், “உணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா; உணர்ச்சிதான் நட்பாம்” என்று எடுத்துரைக்கிறது. நட்புக்கு எப்போதும் நேரில் பழகியிருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. உண்மையான அன்பும் உணர்வும் இருந்தால் அதுவே நட்பாகிறது.

இப்படிப்பட்ட நண்பர்களை நாம் எத்தனை பேரை நம் வாழ்க்கையில் பார்க்கப் போகிறோம்? உண்மையான நண்பர்கள் கிடைத்தால் நம் வாழ்வு மகத்தான வெற்றியைப் பெறும். அத்தகைய உண்மையான நட்பையும் அன்பையும் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கும் தளத்தில்தான் ‘அன்பே சிவம்’ என்ற சிந்தனையும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.!

மேலும் படிக்க »

இந்த செய்தியைப் பற்றிய கருத்தை பதிவு செய்யுங்கள். மேலும் இந்த செய்தியை உங்கள் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.